بعدی
تجمعات گسترده در تهران؛ نیروهای امنیتی مستقر شدند
توضیحات
گاهی احساس میکنیم یک استوری یا پست، فقط قطرهای در اقیانوس است. پیامی دریافت کردم پر از خستگی و ناامیدیِ برحق: «با اینستا مشکل حل نمیشه، قدرت نداریم، فقط خدا میتونه کمک کنه...» این درماندگی کاملاً قابل درک است. اما وقتی این حس را به کسی که از من خواسته بود پیام را نشر دهم منتقل کردم، پاسخی که گرفتم ویرانگر بود: «صداشون باشید. لطفاً خواهش میکنم.» شاید ما اینجا احساس ناتوانی کنیم، اما برای کسی که سایه اعدام روی سرش سنگینی میکند و در انفرادی است، همین هشتگها، همین پستها و همین «صدا بودن»، تنها طناب نجاتی است که از بیرون زندان به داخل کشیده شده. سیستم روی خستگی، ناامیدی و سکوتِ ما حساب باز کرده است. این تنها سلاحی است که نباید زمین بگذاریم. به یاد جاویدنام آرنیکا دباغ، و برای تمام جانهایی که پشت میلهها، چشمانتظار صدای ما هستند. نگذاریم در سکوت اعدام کنند.
